Recensie: A discovery of witches

Nu het buiten zo veel stormt, is het perfect om lekker met een dekentje en een kopje thee in de avond een boek te lezen. Of natuurlijk, zoals vaak in mijn geval onderweg in de trein met een kop koffie in de vroege ochtend. Ongeveer twee weken geleden was ik aan het rondstruinen in de boekenwinkel en kwam ik ‘a discovery of witches‘ tegen. Ik voelde mij meteen aangetrokken tot dit boek, zeker omdat ik alles wat met witchcraft en fantasy te maken heeft super vind. Het blijkt dat er ook een serie is gemaakt aan de hand van de boeken in de all souls trilogie, maar die heb ik nog niet gezien.

In ‘a discovery of witches‘ gaat het verhaal over Diana, een briljante historicus die haar witchy-kant verbergt. Als ze voor haar studie terug gaat naar de Bodleian Library in Oxford, roept ze het boek Ashmole 782 op. Op het moment dat ze dit doet, voelt ze de kracht van het boek. Ook kan ze verborgen teksten zien in het boek.

Dit alles maakt haar een beetje angstig. Vlak nadat ze het boek heeft teruggeplaatst in de kast, merkt ze dat ze de aandacht heeft getrokken van verschillende magische wezens – deamons, vampieren en andere heksen – die opeens allemaal rondhangen in de bibliotheek. Één vampier springt tussen de wezens uit, Matthew Clairmont, een knappe professor in biochemie en neuroscience. Hij laat haar maar niet met rust. Wat is er nou zo speciaal aan Ashmole 782 en waarom hopen alle magische wezens dat ze het boek nog een keer oproept?


Ik vond ‘a discovery of witches’ een mooi boek. Maar het was wel een lang boek, het heeft meer dan 600 pagina’s. Aan de ene kant kan ik dit waarderen, elk detail is uitgewerkt waardoor je een compleet beeld krijgt van het verhaal. Aan de andere kant vind ik dit ook jammer, het is soms te uitgebreid beschreven. Ik houd daar wel van, maar ik kan mij ook voorstellen dat er genoeg mensen zijn die dit minder kunnen waarderen.

Ik had 2 problemen met dit boek. Ten eerste vond ik het jammer dat richting het einde van het boek, Diana als zwak beschreven werd. In het begin van het boek werd ze juist als powervrouw beschreven, en aan het eind leek het alsof ze alle power kwijt was. Ten tweede vond ik dat het boek op sommige moment iets te veel weg had van Harry Potter en Twilight, nou is dat niet zo moeilijk als je een boek schrijf over heksen en vampieren.

Zou ik deel 2 gaan lezen? Absoluut! Ik heb hem al op mijn lijstje staan van boeken die ik ga kopen op het moment dat ik weer in de boekenwinkel ben. Ik zou dit boek ook zeker aanraden als je houdt van boeken die erg gedetailleerd zijn en die een beetje op Twilight en Harry Potter lijken. Houdt er wel rekening mee dat het een (te) gedetailleerd boek is en dat er verschillende mensen zijn die hem om die reden niet leuk vonden, het boek had immers ook veel minder pagina’s kunnen hebben.